Jordania jest mała i górzysta i okazuje się znakomitym krajem do chodzenia, co dopiero niedawno przełożono na infrastrukturę.
Rezerwat biosfery Dana
Największy rezerwat przyrody Jordanii, 320 kilometrów kwadratowych, ciągnący się z wyżyn na 1500 m aż po Wadi Araba, 50 m poniżej poziomu morza. Ten spadek mieści w jednej dolinie cztery strefy biogeograficzne i utrzymuje ponad 800 gatunków roślin oraz 200 gatunków ptaków, w tym pokaźną populację koziorożca nubijskiego. Kamienna wieś Dana, w latach sześćdziesiątych w większości opuszczona, a dziś częściowo odbudowana, stoi na krawędzi z widokiem wprost w dół doliny.
Chodzenie w Danie
Szlak Wadi Dana schodzi 14 km z wioski do Feynan i zajmuje pięć do sześciu godzin, w jedną stronę i w dół, z powrotem transportem. Krótsze pętle, jak Rummana i White Dome, zaczynają się przy kempingu. Na części tras wymagany jest przewodnik, którego rezerwuje się w punkcie informacyjnym.
Ekolodża Feynan
Na dnie doliny stoi lodża prowadzona dla Królewskiego Towarzystwa Ochrony Przyrody, bez podłączenia do sieci: świece nocą, ciepła woda ze słońca, obsługa i zaopatrzenie od miejscowej społeczności beduińskiej. Sąsiaduje z jednym z najstarszych krajobrazów górnictwa miedzi na świecie, eksploatowanym od chalkolitu, a hałdy żużlu widać z tarasu.
Wadi Mudżib
Rezerwat biosfery Mudżib sięga Morza Martwego, a szlak Siq jest powodem, żeby tam przyjechać: brodzenie i wspinaczka w górę kanionu między ścianami oddalonymi o kilka metrów, pod prąd, z linami zamocowanymi przy wodospadach. Zajmuje dwie do trzech godzin w obie strony, przemokniesz do suchej nitki, a szlak jest otwarty tylko mniej więcej od kwietnia do października ze względu na ryzyko gwałtownych powodzi. Dłuższe trasy kanioningowe, jak Malaqi, wymagają przewodnika.
Jordan Trail
Oznakowana trasa o długości około 675 km z Umm Kajs na północy do Akaby, podzielona na osiem odcinków i pokonywana zwykle w czterdzieści dni, choć większość ludzi robi jeden odcinek. Fragment z Dany do Petry, pięć dni kończących się wejściem do Petry od tyłu, obok Klasztoru, uchodzi za jeden z najlepszych treków Bliskiego Wschodu. Wzdłuż trasy działają wspólnotowe kwatery i obozy.
Sezon
Marzec-maj i wrzesień-listopad. Lato w niżej położonych odcinkach jest niebezpieczne, a zima przynosi śnieg na wyżynach i gwałtowne powodzie w kanionach.